Concertverslag: Wona Tune
Datum: 25 september, 2006
Auteur: Antoine Légat

Uittreksel uit de tekst met het overzicht van de concerten september-december 2006 uit newsle/itter 112 van 12/06.

,,…De cd van Wona Tune, de band rond zangeres Nadine Sleeuwaert en gitarist-zanger Eric De Wolf (van Two Man Sound over Wim De Craene tot de Banana Peel Blues Band), bespraken we al vroeger. South Of North bevat acht covers en drie evenwaardige originals in de (alt.)country stijl zoals we die kennen van Bonnie Raitt, Nanci Griffith en Tish Hinojosa, en valt op door zijn afwerking én de geweldige stem van Nadine. Maar we hadden ze nog niet aan het werk gezien. Nu gebeurde dat zowaar vier keer op een rij! Eerst in de Ruiseleedse Banana Peel (ma 25/9) al zagen we, door andere verplichtingen, alleen het slot van het eerste deel en het integrale tweede deel. Ze brachten als opener ook drie songs op het Songwriters B/NL festival in Meise (zie het uitgebreide verslag van collega Ben Vanhoegaerden in MazzMusikaS) We zagen ze in vol ornaat in de legendarische Honky Tonk Jazz Club in Dendermonde op zo 7/10 en ten slotte nog eens op ’t Folk Ursel op za 14/10, zoals in Meise in trio vorm (met enkel gitarist-de-luxe Willy De Vleeschouwer) Het Dendermondse optreden, door de aard van de zaal gedeeltelijk akoestisch, leek ons de Wona Tune te presenteren die we het liefst horen. Ze vlogen ons om de oren, de succulente covers. Een greep: Shotgun Riding (Hinojosa), Lone Star State Of Mind (Griffith), Louise (Raitt), Fly Like A Bird (Boz Scaggs), The Lucky One (Alison Krauss), Nashville’s Gone To Hollywood (Heather Myles), Dimming Of The Day (Richard Thompson), gewoon maar de eerste zeven songs, en zo ging het verder! Het tweede deel werkte naar een climax met Pancho & Lefty (Townes Van zandt mocht in dit gezelschap niet ontbreken), het spetterende Wild Goose Chase, In Spite Of Ourselves (John Prine) en One Kiss (Zachary Richard) In die song deed Norbert Detaeye mee, op de plaat ook al present en hier in de Honky Tonk uiteraard kind aan huis. Het eigen Promised Land misstond niet in het hoge gezelschap. Merkwaardig was hoe de band erin slaagde goed te klinken in een gesloten ruimte die weinig ,,elentriek’’ verdraagt. Over het optreden op ’t Folk Ursel kunnen we kort zijn: het bood weinig nieuws behalve de vaststelling dat ook de trio formule werkt, want het ging om een volledig optreden, niet om een showcase als in Meise. Dat leverde o.a. sterke versies op van Dimming Of The Day (Richard Thompson) en Return Of The Grievous Angel (Gram Parsons luisterde ongetwijfeld mee vanuit de country hemel)  Nog in Ursel hadden we recht op een voorprogramma: oudgediende en streekman Chris Peers nodigde muzikale vrienden uit voor een leuk potje ouderwetse country covers, al zat er twee keer ook Steve Earle bij (een leuk Sometimes She Forget) Billy Ray Cyrus hoeft voor ons nog steeds niet zo nodig, maar Folsom Prison Blues (Cash), You Never Can Tell (Chuck Berry) en That’s Alright (Arthur ‘Big Boy’ Crudup) zijn goeie keuzes. Wisselvallige kwaliteit (wat was dat toch in Sultans Of Swing?!?!), maar onder anderen een gedreven Sweet Home Alabama maakte veel goed.
Nadine Sleeuwaert zong in de vier gevallen telkens de sterren van de hemel: weinig mensen kunnen By The Time I Get To Phoenix (in Dendermonde voorzien van een ter plekke zeer gewaardeerd jazz middenstuk door Willy) in onze contreien zo goed zingen. Op 2 december zouden we Nadine nog zien op het concert van Tish Hinojosa in De Boerderij te Eine (Oudenaarde), terwijl ze achter ons meezong tijdens Shotgun Ridin’, een schitterend duet dat enkel gehoord werd door de enkele toeschouwers rondom haar!...’’