Concertverslag: MJ Vaughan & his blues revue
Datum: 11 april, 2005
Auteur: Steven Devos

Maurice John Vaughn werd geboren op 6 november 1952. Hij groeide op in de South Side van Chicago, middenin de smeltkroes van diverse muziekstijlen.  Als elfjarige zat Maurice al op het drummerszitje van de schoolband. Enige tijd later leerde hij ook saxofoon spelen. Op zijn zestiende was de sax al een grote passie geworden. We zitten op dat ogenblik ook in de gouden jaren van de ‘sweet soul music'. Hij werd zelfs lid van de The Gents Of Soul.  Begin de jaren zeventig ging de soul-hype over en concentreerde Vaughn zich dan maar op de gitaar. De blues werd een tweede passie.
Al gauw werd hij een graag geziene gast op de lokale bluesscene. Na verloop van tijd werd hij bestempeld als één van de stars van een nieuwe bluesgeneratie. Son Seals, Valerie Wellington, Luther Allison, AC Reed en Zora Young lieten zich maar al te graag door hem bijstaan.  Op die manier kreeg Maurice John Vaughn de kans om door te groeien tot de top in het blueswereldje.  Naast zijn gerenommeerd gitaarwerk beschikt hij trouwens ook over het nodige talent op klavier. Een ware virtuoos dus.  

We konden hem al eens aanschouwen op het Chicago Blues Festival van 2003. Dit keer is hij te gast met zijn eigen band.
Donald Ray Johnson werd geboren op 12 november 1948 met de drumsticks in de hand. Hij werkte samen met onder meer Nat Dove, Philip Walker en de Joe Houston Big Band. Johnson werd diverse keren genomineerd voor beste bluesdrummer en beste mannelijke zanger. In 1979 won hij met A Taste Of Honey als eerste Afro-Amerikaanse band een Grammy Award.
B.J. Emery groeide op in Chicago. Zoals velen werd hij gebeten door de bluesmicrobe. Als knaap koos hij voor de trombone. In 1998 sleepte hij de titel Blues Trombonist Of The Year van Real Blues Magazine in de wacht.
Murphy Doss begon zijn carrière als bassist in Chicago en speelde gedurende acht jaar voor Buddy Guy en Junior Wells. Nadien werd hij met open armen ingelijfd bij Maurice John Vaughn.
Fred Brousse is een minder bekende Franse gitarist die duidelijk al zijn muzikale sporen verdiende. Hij werkte in het verleden reeds veelvuldig samen met de hoofdgast van de avond.
Gaspard Ossikian heeft Armeense roots. Hij speelt eveneens gitaar en werkt meestal samen met Fred Brousse.

In het publiek merken we vanavond veel nieuwe gezichten op. Jonge mensen hebben dus ook wel eens interesse in een avondje blues. We kunnen het alleen maar toejuichen.  Ons enthousiasme wordt al gauw getemperd wanneer we vernemen dat de band te laat zal zijn. In Banana Peel gebeurt het zelden maar bij overmacht kan de organisatie ook alleen maar toekijken en afwachten.  Rond de klok van negen arriveert het sextet. Met man en macht wordt de line-up geïnstalleerd.  Alsof slecht nieuws nooit alleen komt, blijkt er ook geen drumstel voor handen te zijn. Gelukkig wordt ook daarvoor snel een oplossing gevonden en kunnen de heren omstreeks half tien volwaardig loos gaan.

Als gereputeerde muzikanten kan het zestal zich geen gezichtsverlies permitteren. Ze gooien er dan ook onmiddellijk de beuk in.  Elk van hen laat zich meermaals opmerken met uitmuntend muzikaal werk. Het is een waar genoegen dit spektakel te mogen beleven.  Na een hele korte pauze gaat het optreden verder. Opnieuw krijgen we waar voor ons geld.  Pas omstreeks half twaalf weerklinkt de laatste noot uit de versterkers. Spijtig van de grote vertraging maar Maurice John Vaughn en zijn maats wisten het, wat ons betreft, grotendeels goed te maken.  Uit de playlist onthielden we enkele juweeltjes: Raining Night In Georgia , Small Town Baby , Standing At The Crossroads , Talk To Me Baby , Stagger Lee , Hoochie Coochie Man .

Steven Devos, Oeselgem 2005/04/20