Concertverslag: Sugar Blue
Datum: 31 januari, 2005
Auteur: Steven Devos


Sugar Blue aka James Whiting kwam ter wereld op 16 december 1949. Dit keer niet in Louisiana of Chicago maar in Harlem - New York.

De typische bluesomgeving was er voor hem dus niet bij. Hij groeide op met Billy Holiday, James Brown en de entourage rond het gerenommeerde Apollo Theater waar zijn moeder werkte.

Hij ontwikkelde daardoor dan ook een eigen ultramoderne bluessound. Zijn curriculum mag zonder twijfel indrukwekkend genoemd worden. Hij speelde met zowat alle goden van de hele muziekscene. Elke opsomming zou onvolledig blijven. We besparen ons dan ook maar wijselijk de moeite.

Sommige mensen kunnen hem misschien kennen van de hit Miss You die de Rolling Stones hadden op hun plaat Some Girls . Anderen kennen hem eventueel van zijn Grammy Award uit 1985 voor zijn solodebuut Blues Explosion . Kortom het zal duidelijk wezen dat het hier niet gaat om één of andere sukkelaar!

Vandaag mag hij het nieuwe bluesseizoen openen in een al even grootse bluestempel, zijnde de Banana Peel.

Normaal stond hier vanavond Cootie Stark. Gezien hij opgenomen werd in het ziekenhuis kon hij er deze avond niet zijn. Het gerucht gaat trouwens dat hij er vrij ernstig aan toe is. Wordt wellicht vervolgd...

Sugar Blue kun je echter bezwaarlijk een ‘vervanger' noemen. Hij is evengoed een topper als we zijn staat van verdienste aanschouwen. Hij wordt omringd door Soulness, een kwartet Italianen: Max De Bernardi (gitaar, zang), Ilaria Santieri (bas, zang), Ettore Ferro (piano, zang) en Massimo Bertagna (drums).

Iets later dan gewoonlijk gaat het gezelschap aan de slag. De grote man van de avond maakt zijn entree enkele nummertjes later. Al snel wordt duidelijk dat zijn motor een koude start doormaakt. Het lijkt allemaal wat afgemeten en zonder veel animo te gebeuren. Ietwat tegen zijn zin zou je wel denken. Een dik kwartier later gaat het gelukkig al een stuk beter. Grote klassiekers als Down Old Blues , Hoochie Coochie Man , Help Me , Backdoor Man , Lips Serves The Lies , Messing With The Kid , Key To The Highway , That's Alright en I Just Got To Know passeren vlotjes de revue.

De ruim twee uur durende show schuift als een sneltrein voorbij en laat ons uiteindelijk toe de betere Sugar Blue te leren kennen. Zijn kenmerkende stijl en de sterke begeleidingsband weten ons zéker te overtuigen. Niettemin hadden we, gezien zijn impressionant verleden, nog wat meer verwacht. Misschien had hij een iets mindere dag of worden wij stilaan rotverwend. We gunnen hem in ieder geval het voordeel van de twijfel!

Steven Devos, Oeselgem 2005/02/03