Concertverslag: Sean Costello
Datum: 8 september 2003
Auteur: Steven Devos



Het begin van september betekent steevast het einde van de zomer, het begin van het nieuwe schooljaar maar evenzeer het begin van een nieuw clubseizoen. Na een memorabele zomer die schijnbaar geen einde kent, keken we toch al stilaan uit naar een beklijvend clubconcert.

Bij Banana Peel hebben ze ons alvast begrepen en we werden op onze wenken bediend. Met Sean Costello kunnen we ons alvast verheugen op een spetterende opening van het najaar.  Deze kerel heeft talent dat merk je alleen al bij het nalezen van het infoblad van de club. Op zijn negende begon Sean gitaar te spelen. Twee jaar later immiteerde hij reeds probleemloos Led Zeppelin, Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan, ... en dit was nog maar een begin!  Op zijn twaalfde werd hem een lp van Howlin' Wolf in de handen gestopt. Het was meteen pure begeestering en het begin van een totaal nieuwe wereld. Het kwam tot een verkenning van de blues via Robert Lockwood, B.B. King, Jimmy Roger, Magic Sam en nog een hele resem andere grootheden.  Eens vijftien, werd Costello regelmatig op talentenjachten gesignaleerd. Hij ontmoette op zo'n talent contest Susan Tedeschi en ging ermee toeren. Ze namen een cd op (Just Won't Burn) maar al gauw wou Sean zijn eigen gang gaan. Onderweg kreeg hij reeds de kans wat gastoptredens te doen voor zijn grote voorbeelden. Zo speelde hij voor B.B. King, Buddy Guy, Pinetop Perkins en Bo Diddley.  Deze avond is hij bij ons te gast; samen met pianist Aaron Matthew Wauchope, bassist Melvin B. Zachary en drummer Terrance N. Prather.

Gewoontegetrouw begint het spectakel om kwart over acht. Het is maandag en de heren houden het voorlopig nog wat rustig. Opvallend is wel het frisse geluid dat de vier weten te creëren. Ze maken er duidelijk een erezaak van de blues te brengen met een vers tintje. Geen experimentele toestanden; wel het authentieke geluid, maar dan wel anno 2003.  Na een lichte opwarming is het kwartet er in elk geval klaar voor. Op tijd en stond dienen de soli zich aan en de heren schrikken er al helemaal niet voor terug om ook een flinke scheut funk in het vuur te gooien ... en toch, de kalmte is nooit ver weg. De mensen met wat monday-blues kikkeren er helemaal van op.  Sean en zijn maats een brengen een mix van rustige ballads, sfeervole shuffles, catchy jump en swing. Dit alles wordt nog eens overgoten met een flinke scheut soul. Ze weten ons duidelijk te bekoren.  Enkele bekende nummers uit de eerste set: If You Leave Me , Get On My Love , Those Lonely Loney Nights , Dealin' With The Devil en Let Me Do My Own Thing .

Na de onderbreking kiest Costello resoluut voor de eerbetuigingen aan zijn grote voorbeelden. Bullfrog Blues , I Want You So Bad , Blue Shadow , Talk To Your Daughter , The Things I Used To Do , Miles Away , Peace Of Mind ; juweeltjes die elke bluesliefhebber doet thuiskomen in Banana Peel. Rond de klok van elf staan we echter terug met de beide voeten op de grond. Sean Costello heeft vanavond nog maar eens bewezen dat de blues nog steeds springlevend is. Hij is één van de bruggenbouwers tussen de smaakmakers van het verleden en de bluesadepten van de toekomst.

Steven Devos, Wakken 2003-10-01