Concertverslag: Frank Muschalle Boogie Woogie Trio
Datum: 4 februari, 2002
Auteur: Steven Devos

Er zijn geen seizoenen meer. De Alpen hebben te kampen met een nijpend sneeuwtekort. In Polen ontwaken de beren nu reeds uit hun winterslaap en ons kikkerlandje wordt reeds weken getreiterd door regen en wind. Een overjaarse herfst blijkbaar.  Een mens zou voor minder depressief worden! Hoog tijd dus voor een avondje relaxatie in het huis van vertrouwen. En zeg nu zelf wat ontspant er meer dan een sessie akoestische blues van het Frank Muschalle Boogie Woogie Trio?

Even situeren ...

Frank Muschalle wordt geboren in het Duitse Schwäbisch Gmünd op 6 augustus 1969. Hij studeert klassieke piano en komt op zijn negentiende in contact met Christian Rannenberg. Deze laatste leert Frank de muziek van Albert Ammons, Pete Johnson en Meade Lux Lewis kennen.  Muschalle formeert samen met gitarist Kai Strauss de Bluescasters. Een tijdje later komt hij in contact met Axel Zwingenberger.  Deze laatste wordt dé piano-leermeester voor Frank en zal hem in 1994 introduceren bij de Mojo Blues Band.  Frank trekt een aantal jaren samen op met de Mojo's alvorens eind de jaren negentig een solo-carrière te starten.  Dani Gugolz ziet het levenslicht in het Zwitserse Zürich op 29 april 1963. Hij leert aanvankelijk gitaar spelen, maar schakelt al vlug over op de basgitaar.  Eens aan de slag bij de Mojo Blues Band ruilt hij de electrische bas voor de contrabas. Hij zal uiteindelijk vijftien jaar deel uitmaken van Europa's beste bluesgroep.  Peter Müller wordt geboren in Wenen op 20 september 1955. Peter maakt jaren deel uit van diverse Oostenrijkse popgroepen. Uiteindelijk wordt ook hij gebeten door de blues-microbe. In 1989 wordt Peter drummer bij de Mojo's en zal dat ook blijven tot eind 2001.

Deze muzikanten hebben in de voorbije jaren diverse malen de Banana Peel aangedaan als lid van de Mojo Blues Band. Vanavond zijn ze voor de eerste maal te gast als trio.  Het wordt een semi-akoestisch concert; alleen de contrabas wordt versterkt. Frank Muschalle krijgt voor de gelegenheid zelfs een fonkelnieuwe vleugel voorgerold. De sympathieke Duitser is hiermee duidelijk in zijn nopjes.  We krijgen een gevarieerde set van boogie-woogie, jump, swing en blues. De klaterende regen en de ruisende wind zorgen voor de nodige mystiek.  Eigen werk wordt afgewisseld met de klassiekers uit het genre. Midnight Boogie , Battin' The Boogie , Let' em Jump , I'm Mad , Sheffield In The Mornin' , Rock Bottom en Driftin' Blues zijn slechts enkele titels uit de selectieve playlist.  In de tweede set zit de sfeer er helemaal in en ontvouwt er zich een levendige conversatie tussen de muzikanten en het publiek. Er wordt geïmproviseerd, gezongen en gelachen. De vonk slaat over; het trio zit duidelijk in de juiste groove.

Om 23u wordt alweer een memorabel concert afgesloten; geen aanslag op de trommelvliezen, geen galmende echo's, maar een saluut aan de muziek van de jaren 30 en 40.  Frank Muschalle belooft ons terug te keren in augustus of september van dit jaar. Hopelijk is de herfst dan opnieuw in het land ...

Steven Devos, Wakken 2002-02-09

Concertverslag: Frank Mushalle Trio
Datum: 16 oktober, 2006
Auteur: Antoine Légat

Ma 16/10 was het de beurt aan het Frank Mushalle Trio in de Banana Peel te Ruiselede. Frank is een van de groten van de hedendaagse boogie woogie. Hij is van Niedersachsen (Ost Friesland), drummer met de onafscheidelijke pet Peter Müller van Wenen, terwijl bassist Daniel Gugolz (mooie stem ook, liet hij één maal horen) een Zwitser is. Duitstaligen…die de knepen van het vak goed onder de knie hebben, wat bewezen wordt door hun ellenlange staat van dienst(baarheid aan de blues) Ze waren voor de gelegenheid vergezeld van Engelbert Wrobel, en even geschifte als ronduit fantastische saxofonist en klarinettist met een snel groeiende voorliefde voor Duvel. Het werd een bijzonder goedlachse, ontspannen avond, maar tegelijk een indringend historisch overzicht van de BW met covers of eigen nummers in de stijl van Meade ‘Lux’ Lewis, Pete Johnson (hele mooie soli van Frank en Engelbert op Just For You), Charles Thompson (de stokoude maar nog levende lievelingspianist van Count Basie!), Rupert Sykes, Sonny Thompson, Albert Ammons (wie daar meer wil over weten moet maar eens naar www.boogiephil.be/boogiestory surfen - voor de hilarische foto’s verwijzen we naar www.bananapeel.be !) Het concert culmineerde in een lange, steeds woester wordende drumsolo van Müller afgewisseld met een heerlijke klarinetsolo. Creole Love Call was dan weer de tederheid zelve met die zoemende klarinet….Waarna opnieuw de hel los brak: ook de vaderlandse BW top met Patrick Smet, Filiep Ketels en Renaud Patigny gaf present en voerde een zelfmoordaanval uit op de weerloze piano met Mushalle nog aan de toetsen, een voorafspiegeling van het Brussels Piano Summit voorwaar!