Concertverslag: Maxwell Street: cd-presentatie Seventh Afternoon Sessions
Datum: 31 oktober, 2004
Auteur: Antoine Légat

De wonderen zijn de wereld niet uit. En dan hebben we het niet alleen, en zelfs niet vooral over het feit dat de band gerust kon verder spelen, ook na elven…In de Banana Peel de laatste tijd nooit vertoond! Maar zelden maak je een cd-presentatie mee waar de band voor meer dan de helft bestaat uit àndere mensen dan op de cd. Als er dan van die cd dan ook slechts een tweetal nummers worden gespeeld, dan is het helemaal mesjogge. Maar geen nood: de vervangers kwamen van Hideaway (in 2005 twintig jaar actief en aan een groot feest toe…Dat vernemen we dan wel!) en de kern van Maxwell Street, (slide) gitarist-zanger Marino Noppe en gitarist de luxe Willy De Vleeschouwer, denkt nog lang niet aan ophouden. Seventh Afternoon Sessions heet de halve/hele live cd van het gezelschap waar we zo lang niets meer van gehoord hadden.

De leden zijn dan ook in zovele andere projecten gesignaleerd, overal waar de blues in Vlaanderen floreert. Spijtig dat we in de BP de uitstekende saxofoniste Mariella Debille niet te horen kregen, evenmin als één van de hoge gasten op de cd: Big Dave (zelf auteur van een heel goeie Tellin' You!), Marc T, Filiep Ketels. Of toch, want Hideaway's Dominique Vantomme had naar de BP zijn hammond meegebracht. En de ritmesectie van Hideway staat ook garant voor een stevige ondergrond: Johan Guidée, stokjes, en Eric (Van de Kerkhove?), diepe snaren, hadden vóór dit concert enkel de cd beluisterd, maar wellicht heeft geen kat gehoord dat zij niet al jàren met het dynamische duo meespelen.Een doordeweeks optreden dus? Vergeet het. Of beter: onthou het. Marino en Willy bleken in bloedvorm te verkeren. Ze zijn niet zomaar goed op mekaar ingespeeld. Dat is op zich al heel wat: de rechttoe rechtaan stijl van Marino, erg rock maar toch blues, al of niet slide, Fender, zelden Gibson, maar altijd direct, met een droge sound, en dat tegen de romige klanken van Willy's twaalfsnarige Gibson, erg jazz maar toch blues, sophisticated maar to the point. Het is een ijzersterke combinatie. Er is echter meer, datgene wat zich niet laat verwoorden: de magie van twee mensen die met heel hun hebben en houden, kennis en voorgeschiedenis tot een nooit eerder gehoorde synthese komen. Is dat niet het wezen van de blues?

We durven er ons hoofd niet op verwedden dat u ze ooit zo goed gerodeerd hoort, maar de dagen dat ze dusdanig goed op mekaar inspelen, herinneren de heren ons eraan waarom we deze hobby gekozen hebben. We trappen open deuren in voor die mensen die ons gekribbel al lang volgen, maar de progressie die Willy in al die jaren gemaakt heeft en blijft maken, is, oh boy, hoogst merkwaardig. We zijn vooral blij dat zijn vertrouwen in eigen kunnen meegegroeid is. Willy zal nooit méér pretenderen te zijn dan wie hij is, maar hij IS potverdorie de blues die hij speelt. En Marino? Nou, da's één en al bezieling. Het was genieten, die zondagavond, van twee gitaristen die elk op hun eigen manier de blues heruitvonden. Het is wat het is, niet meer, maar zeker niet minder.

O ja, we namen nota, zoals altijd. Over een buitengewoon fraai, heerlijk lang uitgewerkt, aan B.B. King geassocieerd The Thrill Is Gone (die twee gitaren in duel...Of was het duet?...Ongelooflijk), een pakkend Mr. Blues (eigen compo van Marino!), een opzwepend Willy & The Handjive, een funky Blues Of The Month, Sweet Black Angel dat zo fraai refereerde aan Elmore James, en ga zo maar door. De heren maakten echter alle detailkritiek overbodig. De zeldzame keren dat Maxwell Street nog te horen zal zijn, zouden we niet achteloos voorbij laten gaan. Een ommetje is vlug gemaakt langs Vlaamse wegen. Klasse is niet te vatten in formats of formules, het zit, om een bekende Vlaamse band te parafraseren, hier van binnen.