Concertverslag: Aynsley Lister
Datum: 7 oktober, 2004
Auteur: Antoine Légat

Aynsley Lister is een nog erg jonge gitarist, die zich met intussen al vier cd’s en één dvd, profileert in de Britse blues rock zoals gepionierd door bands als The Hamsters en bedreven door een Ian Parker en Ian ‘Siegal’ Berry. Of er sprake is van een ‘school’ of ‘stroming’ is zeer te betwijfelen, maar Siegal meldt ons toch dat hij zo’n tien jaar geleden de toen zestienjarige Aynsley geregeld liet mee jammen. Dat zal wel zijn omdat Lister toen al een mean guitar kon spelen, maar of hij ook het volledige talentenpakket van beide Ians bezit, zal de tijd moeten uitwijzen.

Het concert in de Banana Peel in het zo stille Ruiselede bij Tielt gaf, wat ons betreft, aan dat het erin zit. Niet iedereen was daarvan overtuigd. Waardering alom voor het technische kunnen van Aynsley Lister, maar men is in de BP gewend aan iets meer blues in de rock. Meteen het grote verschil met talentvolle generatiegenoten als Sean Costello en Danny Bryant (Red Eye Bluesband) Reuze spijtig was bovendien dat de tweede set, op een moment dat de band goed onder stoom was gekomen (maar ook zowat aan het eind van zijn repertoire), gekortwiekt werd door het zoveelste optreden van de Verschrikkelijke Buurman die de bezoekers van de BP geen avondje uit gunt. Het trio speelde misschien wel iets luider dan de meer traditionele bluesbands maar het verschil zal toch niet van die aard geweest zijn dat de politie reeds om half elf op pad was. Bij ons weten heeft BP al altijd de avondklok van elven gerespecteerd. Vreemd toch, zeker als men weet dat een aantal mensen in diezelfde Bruggestraat niet eens weten dat er een blues club in hun straat ligt, die op haar manier wereldberoemd is en in haar 39e werkingsjaar zit!

Lister dus. We kenden slechts de vorige All Or Nothing en op deze toer stelt hij zijn nieuwste Aynsley Lister Live! (alles op Ruf Records) voor, waar trouwens voor een deel nieuw werk op staat. Maar dat bleek voldoende want met deze zuiver functionele ritmesectie (James Townsend op bas en drumster Sarah Jones) speelde hij zowat alles dat ze gerepeteerd hadden. Het was het eerste optreden van hun Europese toer, maar toch klonk het aardig ingespeeld. De intro van I Believe liet er geen twijfel over bestaan: de man heeft het gitaarspelen aardig onder de knie.
Comin’ Home 2 U liet horen dat Lister even zwierige songs kan pennen als Parker. Everything I Need is duidelijk schatplichtig aan ZZ Top, maar als The Hamsters dat mogen, waarom Lister dan niet? Net als op de Live! cd gaat die song over in Angel ‘O’ Mine, misschien wel de knapste song die Lister tot hiertoe schreef. She’s A Woman (But That’s Alright) gaf Lister de kans in een lang, bijzonder verstild middenstuk uit een totaal ander vaatje te tappen. De song bewijst bovendien dat hij levenswijs is wat vrouwen betreft: ,,Everything you say or do, you’re wrong and she’s right’’. 

Na de pauze dachten we even op een optreden van Walter Trout (die een song meespeelt op één van zijn cd’s) Pat Travers te zitten: Balls Of Steel en het nieuwe Snake razen lekker voort. Maar dan pakt Lister Take Me To The River aan, niet zo vanzelfsprekend, want Al Green zelf én Talking Heads hebben daar al de ‘definitieve’ versies van. Het blijkt een aardige opstap naar (Time Is) Runnin’ Out On Me, één van zijn betere, met een venijnig gitaareinde. Het nieuwe up tempo Now You’re Gone ligt mooi in balans met de volgende ballad Sometimes It Gets To Me. Knappe sleper, die Lister de kans geeft de breedte van zijn techniek te tonen, maar met een hilarisch begin (er zit een…radiozender diep in zijn versterker!) en midden (flard Walk On The Wild Side) We zouden het haast vergeten: Aynsley Lister zingt zeer goed. Schreeuwen is er niet bij en hij geeft elke song zijn juiste intonatie. 

Bill Joe Royals Hush krijgt de bekende Deep Purple behandeling (maar zonder de keyboards natuurlijk) Soundman volgt en een erg fraai Fallin’ Down sluit verplicht maar waardig af. Je kan die song als ‘Peter Green meets Jimi Hendrix’ omschrijven. Aynsley blijft wijselijk in de lagere regionen wat de song zijn onderhuidse kracht laat. Het onderscheidt hem van de (d)rammers en toont dat hij terecht in de BP mag staan. Een artiest om in het oog te blijven houden.

 Antoine Légat (Hansbeke, 09 10 04)