Concertverslag: Lea Gilmore
Datum: 14 maart, 2005
Auteur: Steven Devos

Lea Gilmore is een bezige bij. Ooit gaf ze les aan de universiteit. Tegenwoordig wordt ze veel gevraagd als zangeres maar evenzeer als spreker. Haar stralende lach, een innemende persoonlijkheid en haar subtiel gevoel voor humor laten niemand onberoerd.  Ze toerde al door Oostenrijk, Nederland, België, Schotland en de VS. Telkens opnieuw werd ze overladen met lovende recensies.  Als verlengstuk aan haar muzikale loopbaan nam ze ook rollen aan in diverse musicals en dramaproducties.  Naast haar succesvolle carrière als blues-, gospel- en soulzangeres is ze ook een gedreven mensenrechtenactiviste. Ze geeft talloze voordrachten en is lid van een resem organisaties. Haar belangrijkste functie hierin is haar vice-presidentschap van de ‘American Civil Liberties Union'.  Met de opbrengst van haar tweede cd, ‘Gospel for Damien' uit 2004, ondersteunt ze trouwens de Damiaanactie. Dat is een non-profit organisatie rond lepra en TBC in de Derde Wereld.  Samengevat, een levendige dame dus!

Vanavond mogen we haar verwelkomen, samen met het Belgische kwartet Triple B. Dat viertal bestaat uit Manu Picardi (gitaar), Eric Nossent (keyboards), Jack Thysen (bas) en Rudy Lenners (drums).  Op het vertrouwde aanvangsuur gooien de vier zich vol overgave in de eerste set. Even later vervoegt Lea de band.  Ze is duidelijk in een opperbeste stemming. Ze lacht, ze springt en vooral ze zingt de pannen van het dak. Voor de gelegenheid leerde ze zelfs haar eerste woordjes Nederlands. Het publiek is uiteraard dolenthousiast en al gauw staat de keet in vuur en vlam.

Lea brengt afwisselend energieke hits en kalmere, zelfs emotionele songs. De tijd vliegt en voor we het beseffen zit de eerste set erop.  Na de gebruikelijke pauze pikken onze gasten de draad weer op. We worden getrakteerd op een beklijvend tweede deel. Het publiek wordt voortdurend bij het gebeuren betrokken. Hetgeen resulteert in één groot feest. Onze gastvrouw is duidelijk in haar nopjes. “She's so glad to be in Banana Peel”.  Halfweg de tweede set mag ook Luc Borms van Dr. Deaf and The Eardrums het podium op. Hij blijkt steengoed mondharmonica te spelen en geeft nog een extra dimensie aan deze al onvergetelijke avond.  Wanneer het spektakel even voor elf ten einde loopt keren we allemaal tevreden en voldaan huiswaarts.  Een korte dubbelcheck met de setlist geeft ons nog het volgende lijstje: Good Rockin' , Sweet Lover , I Don't Know Where You Are , Do You Want Me To Stay , Rock Me Baby , Till I Found You , Hallelujah I Just Love Him So , You're My Sunshine , Midnight Hour , Hot Stuff , Do I Move You , I'd Like To Say Hello , Fever , Kiss Me Baby , Let The Good Times Roll en als toegift Sweet Home Chicago .

Steven Devos, Oeselgem 2005/03/20