Concertverslag: Lester Butler Tribute Band
Datum: 9 september 2002
Auteur: Steven Devos



Bij de Banana Peel werd het nieuwe concertseizoen twee weken geleden geopend. Vandaag staat de Lester Butler Tribute Band op het programma. Deze groep was reeds een eerste maal te gast op 25 februari 2002 en gezien het grote succes volgde er een nieuwe boeking.  Lester Butler overleed op 10 mei 1998 aan de gevolgen van drankmisbruik en in duistere drugsomstandigheden.  Enkele dagen voordien had hij, samen met zijn groep Thirteen, Moulin Ospel afgesloten. Alle aanwezigen waren geïmponeerd door het “duivels” harmonicaspel van Butler.  Lester was in augustus 97 te gast in Tamines en stond in mei 98 op het festivalpodium van Louivain-La-Neuve.

De Lester Butler Tribute Band is een Amerikaans-Nederlands-Italiaans-Engels project . Even kort voorstellen.  Drummer Eddie Clark zag het levenslicht op 21 november 1955. Hij toerde ondermeer met Lowell Fulson, Floyd Dixon, Smokey Wilson, William Clarke, Bill Doggett, Roy Gaines, Jimmy ‘T-99' Nelson en Rosco Gordon.  Clark is te horen op diverse platen van William Clarke.  Bassist Rick Reed werd enkele dagen geleden achtenveertig. Reed speelde onder andere bij William Clarke en James Harman.  De eenendertig jarige gitarist Enrico Crivellaro is afkomstig uit het Italiaanse Padua. Enrico maakte deel uit van The Janiva Magness Band op Peer in juli 1998 en op Handzame in september 2000.  Crivellaro stond op Moulin Ospel van 1998 aan de zijde van James Harman.  Gitarist Matt Schofield is pas vijfentwintig. Deze Engelsman speelde aan de zijde van Corinna Greyson en maakte deel uit van de Lee Sankey Group.  Schofield toerde ondermeer met Big Jay McNeely en Bobby Watson en is te horen op de laatste twee cd's van Dana Gillespie.  Zanger-harmonicist Pieter Van Der Pluym werd geboren op 8 september 1977. Big Pete is de grootse Lester Butler-freak van Nederland. Hij was te gast bij Mike & The Mellotones op Moulin Ospel van 1999.

Het concert zelf dan. Zoals het een waardige tribute band betaamt, laat deze groep zich inspireren door de energieke presence van Lester Butler. De vijf muzikanten behouden echter hun eigenheid zodat dit eerbetoon op geen enkel ogenblik slaafs of maniakaal wordt.  De setlist is netjes uitgebalanceerd en bevat zowel blues, rhythm ‘n blues, boogie en rockin' blues. De solopartijen worden eerlijk verdeeld tussen het gitaristenduo Crivellaro-Schofield en harpist Van Der Pluym.  De ritmetandem van oudgedienden Clark en Reed gidst de groep vakkundig doorheen deze muzikale excursie.  Oh Baby krijgt een mooie harmonica-intro. So Lowdown klinkt kinderlijk eenvoudig, haast poppy. Tijdens Down In New Orleans mag Enrico Crivellaro een exotisch uitstapje maken. Een snedige gitaarsolo van Matt Schofield laat Hip Shake kolken. Blackwater Roll swingt stevig met alweer een verrassende Crivellaro.

Big Pete weet niet alleen een aardig stukje te harpen, maar hij beschikt bovendien ook nog over een sterk stemgeluid. Zijn magische zang tilt alle nummers op een bijzonder hoog niveau.  Na twee sets van een uur wordt dit tribute concert afgesloten. Voor ons part had dit muzikaal eerbetoon nog een uur langer mogen duren.In de zaal bemerken we heel wat nieuwe gezichten. Dit bewijst nog maar eens dat de blues allesbehalve dood is en dat de echte muziekliefhebbers nog altijd kwaliteit weten te waarderen.

Goede wijn behoeft geen krans!

Steven Devos, Wakken 2002-09-12