Concertverslag: Kenny Blues Boss Wayne & Johnny Ferreira Blues & Boogie Band
Datum: 13 maart 2001
Auteur: Steven Devos


“Hij speelt boogie woogie met ‘the left hand of God' en met ‘the right hand of the devil”. Zo typeert Erik Carrette de muziek van Kenny Wayne in zijn Banana Peel - Info van maart 2001.  Kenny Wayne wordt geboren op 13 november 1944 in Spokane, Washington. Hij groeit op in San Francisco en verhuist achtereenvolgens naar Los Angeles en Compton. In Compton speelt hij vooral Afro-Cubaanse muziek.  Kenny wordt beïnvloed door pianist Gene Harris. Harris is zelf een adept van de Boogie Woogie Masters Meade Lux Lewis, Pete Johnson, Albert Ammons en Jimmy Yancey.  De Blues Boss verpersoonlijkt op vandaag de boogie woogie en swing van Amos Milburn, Fats Domino, Cab Calloway, Louis Jordan, Jay McShann en Nat King Cole.  Wayne speelt op 13 juli 1999 een memorabel concert samen met Robert Cray in Vancouver, Canada; zijn huidige thuisbasis.

Saxofonist Johnny Ferreira wordt geboren op 11 augustus 1957 in het Portugese Alanena. Hij speelt een decennium bij de Colin James Band, waarvan hij de medestichter is.  In 1997 formeert hij zijn eigen band The Swing Machine. De groep brengt twee platen uit en is in 1998 de topattractie op het 4e More Blues Festival in Zottegem.

De tandem Wayne-Ferreira wordt vandaag begeleid door een trio.  Gitarist Tim Porter is 33 jaar en afkomstig uit het Canadese Eston. Porter heeft podiumervaring met David Gogo, Powder Blues, Long John Baldry en Jeff Healy.  Maureen Patricia Brown is klassiek geschoold en doet praktijk op bij Matt Murphy, Otis Rush, Margie Evans en Lowell Fulson. Ms Brown is onlangs uitgeroepen tot beste vrouwelijke drummer.  Lisa Simons is pas 33 jaar en net als Maureen Brown afkomstig uit Canada. Lisa is niet alleen knap, maar speelt ook nog behoorlijk bas.  Dit is zonder discussie de meest aantrekkelijke ritmesectie die we tot nu toe zagen.

Ferreira blaast de show open met het swingende ‘Crazy ‘Bout My Saxophone'.  Je kan niet naast de intro van Kenny Wayne. Uitgedost in een kanariegeel maatpak en dito vilthoed. Zijn ‘Blues Boss Boogie' doet de rest.  Er volgt een rustiger intermezzo. De sfeer wordt een ietsje “bluer”; de sax kreunt zachtjes.  De eerste set wordt afgesloten met een toch wel zeer lang uitgesponnen versie van ‘I Got My Mojo Working'.

In het tweede deel is het opnieuw Ferreira die de toon zet met ‘Boogie At Midnight'. Een pompende bas en een snedige beat slopen het rookgordijn in de juke-joint. Ook Drumster Maureen Brown blijkt over een prima stem te beschikken.  De Blues Boss kan opnieuw alle duivels ontbinden op ‘Kenny's Beerhouse Boogie'. ‘Mr Pianoman' is al even verschroeiend; ditmaal niet zozeer vanwege het klavier, dan wel door het splijtend gitaarwerk van Tim Porter.  Kan die man een snaartje plukken!

In de toegift krijgen alle muzikanten nog eens uitvoerig de tijd om hun solokunsten te etaleren. Het slot is zondermeer spetterend; boogiënde swing en swingende woogie van de bovenste plank.  We zien een voortreffelijke Kenny Wayne en een sublieme Johnny Ferreira afscheid nemen van een dolgedraaid publiek.  Dit kwintet verdient zijn plaats op onze zomerfestivals.

Steven Devos, Wakken Transcriptie : Frank Devos 2001-03-17