Concertverslag: Terry Garland - Didier Derck
Datum: 3 februari, 2003
Auteur: Steven Devos

Met Terry Garland en Didier Derck heeft de Banana Peel een akoestisch dubbelconcert geprogrammeerd voor deze avond.  Terry Garland werd geboren in Johnson City, Tennessee op 3 juni 1953. Hij deed ervaring op in diverse bluesbands en mocht als solist openen voor Leon Russell. Sindsdien toert hij de wereld rond met zijn doorleefde country blues gekruid met een flinke dosis slidegitaar.  Garland heeft ondertussen vier cd's uit met Trouble In Mind (1991), Edge Of The Valley (1992), The One To Blame (1993) en Out Where The Blue Begins (2001). Terry stond op Handzame 2001 en mocht de derde dag openen van Peer 2002.

De warming up wordt verzorgd door zanger-gitarist Didier Derck. Didier werd geboren in het naburige Kuurne op 28 november 1955. Hij ontdekte de blues via Fleetwood Mac, John Mayall en Rory Gallagher. Zijn verdere zoektocht bracht hem ondermeer bij Blind Blake, Robert Johnson en Muddy Waters.  Derck leerde als autodidact mondharmonica en slidegitaar spelen. Zijn National Steel dateert van 1936 en is een uniek stuk Amerikaanse industriële archeologie.  Derck maakte jarenlang deel uit van het akoestisch kwartet Kasper. Met de groep Dark Rose speelt hij Chicago- en New Orleans-getinte rhythm n blues. Samen met Ralph Bonte brengt hij dan weer countryblues onder de naam The Resonators.  Als gastmuzikant speelde Didier ondermeer met Arno, Els Helewaut, Louisiana Red, Patrick Riguelle, Roland en Tom Wolf.

Didier Derck opent met een toch wel verrassende versie van Howlin' Wolfs Little Red Rooster . Er volgen in totaal nog zeven songs van ondermeer Big Bill Broonzy, Blind Blake en Taj Mahal. Didier is een getalenteerd instrumentalist - zowel op akoestische gitaar als op National Steel - en beschikt over een doorleefde stem.  De man heeft reeds heel wat muzikale ervaring opgedaan en weet als geen ander zijn set op te bouwen naar een climax: de intro van Terry Garland.

Terry Garland is op dreef en zet onmiddellijk de juist toon. Twintig songs in groot anderhalf uur; zeer gelijkmatig zonder ook maar één dipje of schoonheidsfoutje. Garland is een schitterend gitarist en een boeiend verteller. Zijn songs zijn één brok emotionele dynamiek; intens, persoonlijk en beklijvend. Terry laat echter niet na de spanning af en toe te breken met een kwinkslag of een humoristische bindtekst.

Garland heeft zicht verdiept in het repertoire van ondermeer Willie Dixon, Fred McDowell, Lightnin' Hopkins, John Lee Hooker, Robert Johnson, Jimmy Reed, Blind Willie McTell, Bukka White en Howlin' Wolf.

Hij brengt een aantal eigen composities maar is toch op zijn best in de klassiekers van zijn illustere voorgangers. Een greep uit de playlist: Trouble All The Way , Can't Be Satisfied , Hard Weather , Dude Boy Boogie , Dust My Broom , Courtesy Of Love , Bad Luck And Trouble en Rollin' n Tumblin' .

Het gitaarspel van Terry is ronduit schitterend; zowel akoestisch als op slide. Zelden een muzikant met een dergelijke overgave en begeestering de country blues zien vertolken.

Het talrijk opgekomen publiek is laaiend enthousiast. Iedereen is het erover eens; deze muzikanten dienen gekoesterd te worden, want ze zijn een welgekomen afwisseling in deze tijden van hardleerse bluesrockers.

Steven Devos, Wakken 2003-02-07