Concertverslag: Earl Gaines - Al Garner & Mo' Indigo
Datum: 11 september 2001
Auteur: Steven Devos



Vandaag mogen we Earl Gaines en al Garner verwelkomen samen met hun Engelse begeleiders van Mo' Indigo. Gaines en Garner maken deel uit van het groepje legendes als Roscoe Shelton, Lazy Lestzer en Slim Harpo die bij het befaamde Excello-label uit Louisiana gecontracteerd waren.

Earl Gaines , geboren op 19 augustus 1935 in Decatur Alabama, is op zijn twintigste reeds de zanger van de miljoenenhit ‘It's Love Baby 24 Hours A Day'. Deze song wordt later gecoverd door mensen als Ruth Brown, Bobby Bland en Delbert McClinton.  Gaines tourt daarna met Big Joe Turner, Bo Diddley en Etta James. Uiteindelijk vormt hij zijn eigen band en neemt hij op voor onder meer Excello, Champion, Poncello, HBR, Deluxe, Hollywood, Ace en Sound Stage 7. In 1958 komt zijn tweede hit ‘Best Of Luck Baby' uit. Vier jaar later volgt het herwerkte ‘It's Love Baby' en in 1973 het bescheidener ‘Hymn Number 5'.  Kort daarop zit de Rhythm & Blues in een vervalfase; Earl ziet zich genoodzaakt als trucker aan de kost te komen. Gelukkig kent zijn muzikale carrière een heropflakkering in 1994. Dankzij Fred James en de samenwerking met de labels Appaloosa en Black Top komt hij terug. In 1997 en 1998 mag hij trouwens aantreden op de Blues Estafette in Utrecht. Tenslotte werkt hij zich in 2000 nog maar eens in de kijker met zijn cd “Let's Work Together” samen met Roscoe Shelton.

En dan die andere ... Al Garner . Hij begint als drummer-vocalist een driemansgroepje naar het voorbeeld van Kid Kings Combo. Deze charismatische figuur zingt er het werk van groten als Johnny Ace, Big Mama Thornton, Chuck Willis, The Clovers, Wynonie Harris en daarbovenop de populairste jukeboxhits van het moment.  In 1958 kan hij mee als drummer met Roscoe Gordon naar Louisiana. Daarna verhuist Garner naar Dallas. Daar wordt hij opgenomen in het huisorkest van de Empire Room. Zij fungeren vaak als begeleidingsband voor diverse artiesten; ondermeer voor Freddy King.  Al Garner maakt er duidelijk indruk op King en kan voor twee jaar bij hem aan de slag. Halfweg de jaren zestig keert hij dan terug naar zijn vertrouwde Tennessee. Maar ook daar is de disco aan een opmars begonnen; wat hem verplicht om een andere broodwinning te zoeken.  Het is opniew Fred James die ook Al Garner in de jaren negentig opvist. Na de re-release van zijn oude platen en een nieuwe voor Black Magic is hij helemaal terug in de bluesscène.

Deze avond zetten de kerels van Mo' Indigo in. Na ondermeer ‘My Baby' en ‘Come Together' komt Al Garner het podium opgestapt.  Het wordt al snel duidelijk dat Garner zijn vak zeker niet verleerd is. Traditionals en eigen werk komen afwisselend aan bod in een uitbundige set. Garner is de publieke entertainer, terwijl de gitaristen Harry Lang en Pete Farrugia, toetsenist Anthony Cooper, bassist John Bulpitt en drummer Colin Nixon de nodige ruimte krijgen om hun muzikale kunnen te etaleren.  Het is vooral Harry Lang die ons weet te imponeren. De man is niet alleen songwriter, maar beschikt bovendien ook nog over een echte bluesstem.  Een greep uit de playlist: ‘Every Day I Have The Blues', ‘Leavin' Tennessee', ‘The Things I Used To Do', Bright Lights, Big City', ‘What's Wrong With My Baby', ‘My Daddy Was A Real Good Man', ‘Rock Me Baby', ‘You Must Be Crazy', ‘Someone To Love', ‘The Next Time To See Me' en ‘Woke Up This Morning'.

Na de pauze is het de beurt aan Earl Gaines. Deze artiest is blijkbaar een kompleet ander type dan Al Garner. Gaines heeft het meer voor de blue-soul en last slechts sporadisch een traditionele bluessong in. De set is intiemer, minder uitbundig dan het eerste gedeelte. Het entertainment schuift ook een beetje naar de achtergrond. Gaines beschikt over een prachtige soulstem en ook hij laat Mo' Indigo de nodige ademruimte om muzikaal te experimenteren.  Tijdens nummers als: ‘Everything Is Gonna Be Allright', ‘Hey, Hey', ‘Brandy & Champagne', ‘Best Of Luck Baby', ‘The Door Is Still Open', ‘Every Night In The Week', ‘Driving Wheel', ‘I Believe In Your Love' en ‘24 Ours A Day' geven Gaines en zijn kwintet begeleiders het beste van zichzelf.

Om af te ronden mag Al Garner er nog eventjes bijkomen. De twee Excello-legendes brengen samen nog twee bisnummers, waarbij Harry Lang en Anthony Cooper de kans krijgen het concert met een spectaculaire instrumentale solo af te ronden.  Earl Gaines en Al Garner bewijzen hier nog maar eens - gesteund door het schitterend kwintet van Mo' Indigo - dat de Rhythm & Blues nog steeds springlevend is.  Dit is alweer een memorabel optreden op een memorabele dag. Het verdient onze oprechte waardering dat deze artiesten de moed hebben op te treden ondanks de dramatische gebeurtenissen van vandaag in hun thuisland. Een prachtig muzikaal eerbetoon!

Steven Devos, Wakken Transcriptie: Frank Devos 2001-09-22