Concertverslag: Elmore D
Datum: 19 september, 2005
Auteur: Steven Devos


Bluesliefhebbers weten dat er na de gebruikelijk festivalgekte tijdens de zomer terug een clubseizoen start. Dit jaar is dat uiteraard niet anders.  Bij Banana Peel hebben ze dit najaar gezorgd voor een uitgebreid programma. Voor elk wat wils, zie het maar even na op de website www.bananapeel.be.

Vanavond zijn we al toe aan het tweede concert uit de agenda. Elmore D is voor heel wat bluesadepten geen onbekende. De inmiddels 58-jarige Elmore D - zijn echte naam is Daniel Droixhe - zingt en speelt gitaar sinds de jaren '60. Hij werd gebeten door de befaamde bluesmicrobe tijdens een concert van The Kinks. Mettertijd raakt hij gepassioneerd door de authentieke blues, deze recht uit de katoenvelden van het Zuiden.  Hij ondergaat jarenlang een bluesbad tot hij eind jaren tachtig ontdekt wordt tijdens een samenspel met Mark Thijs. Zo raakt hij geïntroduceerd in het clubje van de betere Belgische bluesmuzikanten waardoor hij er geregeld mee kan samenspelen.  Dit resulteert in het feit dat hij vandaag rondtoert met Dave (Big Dave) Reniers op harmonica, Raf (Lazy Horse) Timmermans op gitaar en Wilfried (Wuff) Maes op drums.

We maken ons op voor een rondreis door de Mississippi-delta. Gelukkig is orkaan Katrina intussen uitgeraasd en houdt de volgende zich nog even op boven zee!  Zoals gebruikelijk begint men eraan om even na achten. Alles gaat er lekker rustig aan toe. Elmore haalt zijn grote voorbeelden zoals Sleepy John Estes en Charly Patton boven. Tussendoor durft de band al even een stevig Well Thing -fragment in te lassen. Kwestie van versterkers en trommelvliezen toch enigszins op te warmen.  Klassiekers als Not So Kind , Shake Leg Shake , Picadelly Cotton , Diggin' My Potatoes volgen elkaar naadloos op. Uiteraard wordt elke song op een eigen doorleefde en energieke manier gebracht. Naast het Amerikaanse werk is er ook plaats voor Belgisch werk. Kent u het liedje Drunken Sailor van Ferre Grignard nog? Wat mij betreft, in elk geval een meesterwerkje. En dan zwijgen we nog over Elmore's eigen werk in z'n Luiks dialect.

Na de pauze gaat de band gezwind terug aan de slag. Dit keer voert de rondreis al iets meer naar stedelijk gebied. De hits worden krachtiger en ruwer. Met Baby I Just Can't Be Satisfied , Talk Like That , Baby It Ain't No Lie en I Got To Move zit de vlam duidelijk in de pijp. Het viertal en het publiek hebben duidelijk zin. Van tijd tot tijd krijgt elk lid de kans zijn kunnen te demonstreren tijdens één van de vele solo's. Slechts af en toe gaat de hartslag wat omlaag bij een iets stiller nummer als Oh Mary . Dit nummer was van oorsprong een gospelnummer maar Elmore herwerkte het tot een doorleefd soulnummer.
Even voor elven komt organisator Franky een voorzichtige hint geven dat het tijd is voor het laatste nummer. Het duurt echter nog tot na Dust My Broom vooraleer het vuur herleid is tot een smeulende massa.

Allen opgeladen en tevreden keren we terug huiswaarts door de almaar frisser wordende septembernachten.