Concertverslag: Doug Jay & The Blue Jays
Datum: 28 februari, 2005
Auteur: Antoine Légat

Doug Jay was in 1993 in België om zijn eerste eigen, internationaal geprezen cd voor te stellen, Until We Meet Again (Blue Jay CD 100) Die hernieuwde kennismaking zou nog 12 jaar op zich laten wachten. De eerste passage met de Mojo Blues Band (BP 28/09/93) had niet echt een onvergetelijke indruk gemaakt op degenen die toen present waren e n die we daarover konden interpelleren. Maar de zanger-harpist-tunesmith is natuurlijk niet de eerste de beste: zijn dienststaat (o.a. bij de Bob Margolin Band ) valt af te lezen van www.dougjay.com . Dit optreden was om meerdere redenen veelbelovend. Eerst en vooral was er de herkansing van 17 juni 2002 toen Doug de BP letterlijk plat speelde. ,, The place was packed and hot as hell – I changed shirts twice in two sets '', herinnert hij zich. Er waren bovendien twee cd's sinds ‘93, Get It While It's Hot uit 1999 en vooral de nagelnieuwe, hoogst genietbare Jackpot! (CrossCut Records ccd 11083; liner notes van Rick Estrin van Little Charlie & The Nightcats!), grotendeels met eigen materiaal gevuld. Doug Jay zou op de koop toe speciale gasten meebrengen: dertigjarig saxfenomeen ‘Sax' Gordon Beadle (in volle glorie te beluisteren op zijn Live At The Sax Blast , Me And My Blues Records MMBCD 11; te horen op letterlijk tientallen blues en jazz cd's, zie www.saxgordon.com ), voor amper zes optredens mee met Jay, bariton saxspeler Thomas Feldmann en Europa's top bluespianist Chris(tian) Rannenberg . In zijn vaste band, de Blue Jays , zit bovendien klasse gitarist Christoph ‘Jimmy' Reiter , genoeg schoon volk om naar uit te kijken. Flink wat Europeanen, wat niet verwonderlijk is: Doug leeft het grootste deel van het jaar in Duitsland. Nou, Jay en uitgebreide band (nog Bernd Kluemper op elektrische en staande bas, op het laatste moment opgetrommeld, plus vaste drummer André ‘Werki' Werkmeister , beiden met zuiver functionele inbreng) lieten in twee lange sets horen tot wat een impromptu band in staat is als de individualiteiten er staan en zich niet te bekakt voelen om het voor elkaar op te nemen.

Eerst nog een aan duidelijkheid niets te wensen overlatende uitspraak die in Europa wel overal bijval zal genieten (,, Americans never lie! '') om zich dan te storten op I Jump , één van de vele songs van Jackpot! die aan bod kwamen. Muddy Waters ' She's 19 Years Old gaf aan wat Doug op zijn Hohners allemaal kan klaarstoven. I Know What's Been Going On bracht het eerste van vele ,,duetten'' Sax Gordon-Feldmann. Elke sax break betekende een extra shot adrenaline: ongelooflijk welke energie de man uit Boston aan de dag weet te leggen. Maar het kan ook subtieler: Trouble In Mind bracht Doug enkel met Gordon en Rannenberg, wat ragfijne soli van beide heren opleverde, beslist een magisch moment. De opener van de laatste cd, In The Darkest Hour , gaf na de pauze aan dat gitarist ‘Jimmy' Reiter in dit gezelschap geen meeloper is: een baby face kan erg misleidend zijn. Hier trad zelfs de drummer even uit de schaduw. Jay zong de pannen van het dak op I'll Do Anything For Your Love : ,, I'd cross the desert on my hands and knees… ''. Nou, dat dachten we intussen al van dit concert! Trouwens, Jay bleef doorlopend aan commando, ondanks de instrumentale klasse van zijn solisten, maar liet niet na zijn bewondering voor zijn mensen te verwoorden: zelfkennis en grote rijpheid komen pas met de jaren. Dé individuele prestatie van de avond was ongetwijfeld Gordons geweldige sax solo in When I Get Lucky (van Floyd Dixon ), opgejaagd als hij was door Jay's harp. Hierna bracht Jay de melancholische instrumental die hij elke avond speelt, omdat ie steeds weer gevraagd wordt, Until We Meet Again . Het moet zelfs de Verschrikkelijke Buurman ontroerd hebben, want ook na elven kon de band ongehinderd spelen. Geen politie dus om Doug Jay en zijn jolige ploeg naar de cel te begeleiden onder het zingen van nummer 26 van de avond, Seven Nights To Rock . Doug Jay zou vaker moeten komen, maar dan wél met Feldmann, die ongelooflijk eclectische Rannenberg en vooral die duivelse Sax ‘Have Horn Will Travel' Gordon.

Antoine Légat (Hansbeke, 04 05 05)