Concertverslag: David Gogo
Datum: 8 oktober, 2007
Auteur: Antoine Légat

David GOGO / Vibe / Dixiefrog DFGCG 8939 (verdeling Bertus) ( www.davidgogo.com ; www.bertus.com ; www.bluesweb.com )

Zeven of acht platen moet de Canadese bluesgitarist hebben, maar ondanks de bakken lof en de prijzen (Great Canadian Blues Award in 2004; twee maal Guitarist Of The Year, een nominatie voor een Juno Award eerder dit jaar…) waarmee vakmensen David Gogo (btw zijn echte naam!) overladen heeft, blijft hij een randverschijnsel. Daar moest en mocht verandering in komen met Skeleton Key uit 2005, maar uiteindelijk bleef ie toch een man van de kenners en de collega’s. Nu is er Vibe, maar die dateert eigenlijk al van 2004. Dixiefrog Records/Bertus brachten de cd, voor het eerst met uitsluitend met eigen werk, nog maar pas uit in de Benelux, zij het met een totaal andere track volgorde. We kunnen niet beweren dat deze release een slag in het water is. Het was niets minder dan een openbaring. Met gitaristen die de noten aframmelen aan supersonische snelheden plaveit men de erg brede highway to hell, maar snarenplukkers die daarbij nog funky en groovy swingen zijn er al een stuk minder. Als ze bovendien nog erg bluesy en zelfs soulful kunnen zingen, een deftig airke met een niet al te belachelijke tekst kunnen pennen en nog bezeten blijken van de betere voorbeelden uit de Americana, zijn het er nog een handje vol. David Gogo is één van hen. Vibe opent met She’s alright en die smeuïge, erg goed klinkende song geeft het al meteen aan dat de man, bezield is met de spirit van de southern states (David deelde de planken al met Little Feat, uiteraard lang na het Lowell George tijdperk…; luister ook in dat verband naar Silk And Stone!) Dat Jeff Healey in She’s Alright de gitaren kruist met Gogo is in dit geval géén bezwaar. De rest van de cd doet niet veel onder voor de krachtige openingszet. Let op die gitaarklank in het slepende 300 Pound Shoes. Het kan levenslustig als op Hey Juanita. Love In The City (met Tom Wilson) wordt voortgestuwd door een van Keith Richards gepikte riff, maar dat stoort niet in deze rocker pur sang. Hit Me From Above toont hoe je een harde song toch nog lichtvoetig kan doen klinken. Something Ain’t Right, geschreven samen met John Capek, heeft de soulvolle atmosfeer die Robert Cray zo goed evoceert. Bij die song (en op I’do Anything, met zijn blazers) valt de gelijkenis op met Ian Parker en dat David Gogo er op foto’s toch wel uitziet als uitziet als de man uit Birmingham, zeker! Nu is Parker altijd wel een favoriet van ons geweest om de boven vermelde redenen, maar Gogo lijkt ons uit minstens even deftig edelhout gesneden. Vibe: alle tien goed…Faut le faire! (AL)

P.S. Vibe werd zopas op een toer in Nederland voorgesteld, maar deed hier enkel Verviers aan. Op maandag 8 oktober is er nog een concert in de Banana Peel in Ruiselede.

David GOGO & BAND in Banana Peel te Ruiselede op maandag 8 oktober 2007.

Bluesgitarist David Gogo (zijn echte naam!) had kort voor dit concert ons hart gestolen met de schitterende cd Vibe. Dat bleek al de zevende in zijn loopbaan en er was intussen zelfs al een achtste verschenen, Skeleton Key, maar Vibe was pas nu in de lage landen uitgebracht. Om die te promoten was David last minute opgetrommeld, maar het spreekt vanzelf dat zijn live shows al eerder op maat waren gesneden van Skeleton Key. Om eerlijk te zijn, ondanks zijn erg gevulde carrière, zijn vele samenwerkingsverbanden en de taltijke prestigieuze prijzen voor zijn gitaarspel, vooral in thuisland Canada, was Gogo voor ons toch een blind spot. Hij had wel al gespeeld in onze streken maar dat was vele jaren geleden, meer bepaald in ’99 ter promotie van Dine Under The Stars. Hij zou dat goedmaken, beloofde hij achteraf, mede omdat deze promotoer niet goed getimed kon worden met de cd release. Maar de reacties waren goed geweest. Dat willen we grif geloven, want ook met zijn verschijnen in Banana Peel Jazz & Blues Club, home of the blues sinds 42 jaar, maakte hij een goede beurt. Dat was niet vanzelfsprekend: Vibe is wel een gevarieerde plaat waarop de blues harmonieus huwt met andere genres, maar al bij al toch primeert. Maar de vrees dat David Gogo live een potje bluesrock zou opdienen, was, op basis van zijn verleden en zijn affiniteit met Walter Trout en Jeff Healey bij voorbeeld, niet gans ongerechtvaardigd. Daar zouden de liefhebbers van traditionele blues in de BP niet terug van hebben. Dat blijkt ten slotte allemaal best mee te vallen: David en band zetten de versterkers wel open, ze musiceren wel snoeihard, Gogo soleert gretig met onmiskenbare virtuositeit, maar melken of egotrippen is er niet bij, zoals zo dikwijls in bluesrock. De zuivere blues blijft de hoofdtoon voeren. We merken ook een vakkundige repertoirekeuze en een goeie mentaliteit (ja, we knappen nog steeds af op de pretentie waarmee Bjorn Berge hier afbreuk deed aan zijn overigens knappe concert) Het begin is meteen veelbelovend met Sugar Coated Love van bluesveteraan Lazy Lester en Skeleton Key. Soul Fever (te vinden op Halfway To Memphis uit 2000) heeft wat van Robin Trower, of van een bepaalde Texaanse bluesgitarist…Het valt steeds meer op dat Gogo een adept is van die Stevie Ray Vaughn, want over die hebben we het natuurlijk, geen epigoon maar een felle bewonderaar…met oorspronkelijk talent! David switcht vaak van gitaar: voor elke song de passende. Jesse James volgt, opener van Skeleton Key. Als even verder Dust My Broom in de set zit, maar eerder in de versie van Elmore James dan van Robert Johnson, mag iedereen op beide oren slapen. Die oren staan bij vele geregelde bezoekers al snel in het rood, maar we horen achteraf toch niet klagen over de uitgesponnen versie van It’s A Man’s Man’s World van James Brown, incluis een lange solo aan het eind. Aan het eind van het eerste deel is er nog geen enkel nummer van Vibe gepasseerd, maar we hebben al wel een mooie madam gehad die het viertal op toneel (of wat daar in de BP voor moet doorgaan) vervoegt voor backing vocals (Things Are About To Change, stukje Chicago Blues uit Skeleton Key) en een solo gebracht nummer (Things Don’t Always Turn Out That Way) Haar naam krijgen we niet te horen, wel schrikt Gogo al te drieste Italian lovers onder het publiek af met: ,,She’s my girlfriend…She’s also my keyboard player’s wife!’’ Het zou ons verwonderen dat de doorgaans oude knarren van de club (uw dienaar rekent zich daartoe!) daar nog belangstelling voor zouden hebben, maar ze ziet er inderdaad patent uit. Intussen blijft haar wederhelft, keyboardspeler Julian St. Martin zuiver in functie van de frontman spelen op hammond. In het eerste deel zijn die tussenkomsten zelfs nauwelijks te horen, maar na de pauze is de balans hersteld. Bassist Stephen Wood en drummer Andrew Lamarche vervullen hun taak met dezelfde bescheidenheid. Tegen het einde van dit deel stapt David van het toneel terwijl hij verder speelt en hij gaat aan de bar een pint halen, die hij ad fundum opdrinkt, zonder ook maar één noot te missen. Terug op het verhoog gaat hij door met het spelen van de gitaar maar…omgekeerd achter zijn hoofd. Niet echt essentieel of vernieuwend, maar ach, niemand maalt erom in deze context. De gevaren van het optreden in België zijn hem ondanks alles goed bekend. ,,Duvel? No, no, maybe next set!’’ Onderussen heeft hij ook, uitgebreid de lof gezongen van het boek dat 40 jaar Banana Peel viert. ,,De teksten begrijp ik niet…Maar de foto’s zijn geweldig…wie hier allemaal gestaan heeft: ongelooflijk!’’ Hij vindt het dan ook een hele eer om hier te staan.
Na de pauze meteen de opener van Vibe, toch opener van de hier verdeelde versie van de cd: het nummer is er echt voor geschreven. Op de cd klinkt She’s Alright als een ongebruikt meesterwerkje van Little Feat, live zit het wat strakker, maar zulke song torent er in elke versie bovenuit. Tijdens Hoochie Coochie Man speelt hij slide met een (leeg) Jupilerflesje. De platgetrapte Muddy Waters song blaast hij nieuw leven in via twee magistrale solo’s om dan weer het knappe 300 Pound Shoes uit Vibe aan te snijden. De zangeres komt weer op voor Love In The City uit Vibe, adequaat gebracht, maar als zangstem maakt ze toch geen verschroeiende indruk. Via een erg aan SRV refererende deun (I’m Sorry?) komen we tot de finale. Ooit speelde David Gogo het voorprogramma van BB King. Achteraf sprak hij langdurig met zijn held. Die liet duidelijk grote indruk na. Hij speelt dan ook The Thrill Is Gone, song die altijd met BB verbonden zal blijven. Julian St. Martin speelt nu een dijk van een solo, een waar hoogtepunt in dit deel. Gogo wil nog een andere held eren…Bob Dylan! Highway 61 sluit de set. Er kan nog net voor de Verschrikkelijke Buurman zijn pitbulls op pad stuurt (elf uur is de limiet in BP, anders eindigt organisator Franky Vandeginste de nacht in de bak!), een daverende uitvoering van Something Ain’t Right af, misschien wel het sterkste en zeker het meest beklemmende nummer van Vibe. Niemand schijnt zich achteraf zijn avond uit te beklagen, maar toegegeven: de mening van buurman hebben we niet gevraagd. We houden Gogo intussen aan zijn woord om snel weer te keren: hij heeft ook als live artiest ons hart gestolen.

Antoine Légat (afgewerkt 15 11 07)