Concertverslag: Blues Caravan met Ian Parker en Aynsley Lister en hun bands
Datum: 8 mei, 2006
Auteur: Antoine Légat


Het loopt in het leven altijd anders dan je verwacht. We hadden ze al wel eerder gezien, de tenoren van deze Blues Caravan, een initiatief van het Duitse Ruf label, dat Thomas Ruf tien jaar geleden in het leven riep om zijn bluesvriend Luther Allison, intussen overleden, aan Europese releases te helpen. Ian Parker gaf enkele jaren terug een machtig optreden weg in Bredene-Sas, genoeg om hem, ook op basis van zijn briljante full cd Inside en de live cd Lost & Found te bombarderen tot dé Britse blues belofte (alvast tot we de volgende zomer Ian ‘Siegal’ Berry op Peer zagen, want dat is nog andere koek!) Aynsley Lister stond al op 7 oktober 2004 in deze Banana Peel, wat hem naast een Matt Schofield, Sean Costello of Danny Bryant plaatst in de categorie van aankomende Britse bluesgitaar goden. De grote verrassing moest dan maar komen van de jonge Finse slide guitar goddess en nieuwe Bonnie Raitt in spe, Erja Lyytinen. Het trio bracht in januari de intussen fel geprezen gezamenlijke cd Pilgrimage uit. Naar de Finse inbreng keken we dus vooral uit. Extra vroeg trokken we daarom naar het ogenschijnlijk gans opgebroken Ruiselede, erg representatief voor de work in progress toestand van het Belgische wegennet. Zo zouden we wel plaats hebben vlak voor het trio talenten!

Het draaide wel heel anders uit. De BP was op dit vroege uur al wél goed gevuld: nog mensen waren op het idee gekomen dat het wel eens druk zou kunnen worden. We schrokken ons echter een bult toen bleek dat van de Blues Caravan nog geen spoor te bekennen was…Met kamelen was de karavaan sneller ter plaatse geweest, geloven we, want de toerbus was net op dat moment los geraakt van de uren durende file na een zwaar ongeval met meerdere doden op Zuid-Nederlandse wegen. De media waren er de dag erop vol van! Het zou een behoorlijke eindsprint worden om nog tijdig hier te komen, want de klok van elven is omwille van zogenaamd burengerucht nog immer onverbiddelijk. Het werd zenuwachtig nagelbijten voor de organisatoren…en niet alleen voor hen!

Even voor negen kwam het gezelschap, de twee zanger-gitaristen-songschrijvers en hun respectievelijke begeleiders, er dan toch door. Maar geen Erja Lyytinen: die zat met koorts te bed, niet in staat om de heren van antwoord te dienen. Geen nood: keek Lister nog bleekjes dan is de net iets oudere Ian Parker (nog net geen 30) een koele kikker die je niet snel uit zijn evenwicht brengt. Klokslag negen al stond alles opgesteld en vloog het gezelschap in een paar opwarmertjes, o.a. Mississippi Lawnmower Blues (,,You’d love to hate me!’’) van Lister. Dan nam Parker het roer in handen. Alras liet de man de breedte van zijn muzikale spectrum zien. Het bleek dat het repertoire van Inside nog steeds de kern vormt van zijn optredens en dat is helemaal niet spijtig, want Funny How (opener van zijn recente, bejubelde DVD …Whilst The Wind), Feeling Whole Again (die hammond van de steeds beter wordende Morg Morgan!) en vooral de bijzonder lang uitgesponnen blues ballad Awake At Night, met zijn climax na climax na climax en zijn haast gefluisterde tussenstukken, gaven aan wat voor een fijn songwriter en all round performer Ian Parker is. Parker besloot zijn deel met In The Morning, de eerste song die hij ooit schreef en die hij pas kort geleden weerom brengt. Slide en zelfs percussie kennen weinig geheimen voor de man.

Aynsley Lister was intussen bekomen van zijn emoties en stortte zich in Everything I Need, dat geluisterd heeft naar ZZ Top. Bij hem denk je wel eerder aan Walter Trout (zijn mentor), of nog aan Robin Trower, te horen aan Running Out On Me, ook al een hoogtepunt van zijn eerste passage in de BP. Een supersnelle SRV, daar deed hij dan weer aan denken in Falling Down. Toen hij de volgepakte BP deed meezingen in Hush, jawel, bekend van Billy Joe Royal maar dan in een versie geïnspireerd door die van Deep Purple, maar zonder het orgel van John Lord, had de Blues Caravan gewonnen spel. Zelfs degenen die, ondanks Parkers bluesy vocalen, toch nog iets te veel rock ontwaarden in de blues, konden niet voorbij aan het fenomenale talent van Lister, vooral dan als gitarist, en van Parker in alle disciplines. Tijd om samen stukken uit Pilgrimage te brengen. In Need You By My Side (op cd een voltreffer!) meenden we dat Omar Dykes mee aan het grommen was, Heal Me Love is een van de nieuwe songs die Parker in het groepsproject inbracht. De schone jongen (want dat is ie op de koop toe!) had plots zin in een bluesjam en zette dan maar een lekker twelve bar in: ,,Have you ever been mistreated…’’ waarop een verbouwereerde Lister met ,,Bring me champaign…’’ repliceerde. ,,She had the NERVE to put me out…’’ wist Parker in een volgend deel en hij liet zijn gitaar in beste bluestraditie spreken terwijl hij weer wat uitdokterde: ,,The gates of heaven must be open…I think I saw an angel walking by…’’. We meenden haar zelfs te zien…of was dat toch de witte wijn? Lister bracht het slotnummer aan, opener van Pilgrimage. In Listers 1010° konden beide snarenplukkers nog eens lekker hun gangen gaan. Eén bis kon er af, want elf uur was al voorbij: You Don’t Know, van en voor Luther Allison. Je vindt hun versie ook op Pilgrimage. We lazen dat Parker (en dat zal ook wel voor Lister gelden) deze Blues Caravan vooral ziet als een kans om te groeien, om ervaringen op te doen, die je als solist in een band nooit kunt hebben. Dat gaat aan een zo snel tempo dat we u aanraden niet te lang te wachten voor u de heren samen of apart gaat bekijken, want groot worden ze. En hadden we Ian Siegal al vermeld, mmm? (14-15 05 06)