Concertverslag: Bluescaravan - Eve Monsees, Ana Popovic & Candye Kane
Datum: 23&24 maart, 2005
Auteur: Steven Devos

De Blues Caravan heeft een gelijkaardig opzet als het Chicago Blues Festival. De Caravan brengt drie diva's afwisselend op het podium, geruggesteund door een sterke begeleidingsband.  De drie diva's zijn Eve Monsees, Ana Popovic en Candye Kane. We stellen ze even aan u voor.

Eve Monsees, geboren op 13 oktober 1983 in Texas, was er snel bij. Op haar twaalfde kreeg ze haar eerste gitaar. Ze nam lessen en al vlug had ze een eigen groepje. Eve stond open voor een brede waaier aan invloeden, gaande van Stevie Ray en Jimmie Vaughan tot Albert King. Op haar achttiende nam ze een job bij Antone's Record Store. Daar leerde ze ook jazz, rock'n'roll en country kennen. Dit verbreedde haar muzikale kennis wat haar gitaarspel ten goede kwam.

Ana Popovic werd geboren op 13 mei 1976 in Belgrado, Joegoslavië. Deze schoonheid groeide op in een muzikaal gezin. Papa was gitarist en tevens blues-minded. Het huis zat geregeld vol met muzikanten. De microbe moest dus wel overslaan op de jonge Ana. In 1995 had ze haar eerste groepje, genaamd Hush. Hush speelde zowat op alle grote gelegenheden en kwam zelfs geregeld op tv. Toen het communisme in 1998 uiteindelijk helemaal ten val kwam, kon Ana naar het buitenland. Eerst speelde ze op festivals in Griekenland en Hongarije. Later verhuisde ze naar Nederland. Daar studeerde ze aan de Jazz Academie. In die periode ontmoette ze ook Bernard Allison in Duitsland. Die vond haar schitterend en gaf een cd van haar aan Thomas Ruff van Ruff Records.  Eind 2000 reisde ze naar Memphis om er haar eerste album bij Ruff Records op te nemen. In het daarop volgend jaar trad ze op op diverse festivals. Sindsdien loopt alles op wieltjes. Intussen bracht ze een tweede cd uit en werd ze genomineerd voor diverse bekroningen.

Candye Kane tenslotte, werd geboren op 13 november 1961 in Californië. Haar moeder gaf niet veel om haar. Ze diende dan ook haar eigen weg te zoeken. Af en toe ging dat de verkeerde kant uit. Ze had een kind op haar veertiende en ze moest zelf zien te overleven. Dankzij haar extravagante lichaam wist ze grof geld te verdienen met fotoreportages in mannenbladen. Later, toen bleek dat ze wel aansloeg werd ze prostituee. Voor haar was dit de enige manier om de nodige middelen te vergaren voor een beter bestaan.  Schoorvoetend zette ze begin de jaren tachtig haar eerste stappen in de muziekwereld. Ze begon in country-punk bands en raakte bevriend met groepen als Fear, Black Flag, Social Distortion, The Circle Jacks, Los Lobos, The Blasters en Dwight Yoakum.  Ze huurde muzikanten, schreef songs en boekte studiotijd met de zuurverdiende centen uit haar vorig leven. Ze werd opgemerkt door CBS/Epic maar al gauw kwamen de marketingboys achter haar verleden.  Gebroken en gedesillusioneerd verliet ze Hollywood voor een slaperig kuststadje in San Diego. Ze huwde er met Paladins-bassist Thomas Yearsley. In haar vrije tijd bleef ze intussen songs schrijven. Per toeval ontdekte ze Big Maybelle, Big Mama Thornton, Etta James en Bessie Smith. Stuk voor stuk dames met een turbulent verleden.  Ze herkende zichzelf in deze dames. Eindelijk vond ze een houvast, de blues.  Ze werd goeie maatjes met de Antone's en nam op hun label haar eerste album op. Sindsdien is ze regelmatig op tournee en tussenin neemt ze ook geregeld een nieuwe cd op. Intussen heeft ze er al zeven op haar actief

De dames worden gedurende zes weken begeleid door een driekoppige band; toetsenist Graham Guest, drummer Billy Mc Clellan en bassist Michael Griot.  Deze avond komen ze hun kunnen etaleren in Banana Peel.

Eve Monsees is als eerste aan de beurt. Het wat kleine en tengere voorkomen laat ons niet vermoeden dat het om een bluesmuzikante gaat. Ze ziet er wat braafjes uit. Al snel bewijst ze ons haar kunnen. Ze brengt songs van de meesters met een ondertoon die verraadt dat ze uit Texas komt. Op gitaar komt ze een heel eind weg, zingen gaat haar een stuk minder af. Dat laatste gebeurt wat te geforceerd. Niettemin zijn we ervan overtuigd dat we later nog van haar zullen horen.

Vervolgens is Ana Popovic aan de beurt. Deze beauty hadden we al eens eerder gezien in Peer. Ze ziet er nog steeds even jong en stralend uit. Op muzikaal vlak merken we een vooruitgang. Het gitaarwerk is er duidelijk beter op geworden. Qua zang kan ze ook wel één en ander. Spijtig genoeg wordt dat ook nu weer overstemd door haar snedig gitaarspel. Een gekend fenomeen bij de modernere blues die meestal beter tot uiting komt op festivalpodia.

Na deze twee diva's verwachten we Candye Kane. We worden echter verrast door een onaangekondigde dame. Het gaat om een zekere Holly Kinnear. Een zeventienjarig meisje uit Engeland. Het meisje is duidelijk nog wat onzeker maar geeft zich volledig op Stormy Monday . Met die grote gitaar (ze is nogal klein en tenger) kan ze behoorlijk uit de voeten. Haar zangtalent moet echter nog bijgeschaafd worden.

We krijgen een blitz-pauze vooraleer Candye Kane opkomt. Candye bewijst meteen dat ze kan zingen. Even later laat ze ons ook verstaan dat schaamte niet in haar vocabulaire staat. Ter promotie haalt ze haar laatste cd uit haar immense boezem.  Even later steekt ze ter verkoeling een grote(!) fles water in de boezem. Met dat item erbij gaat het trouwens een pak beter om haar pianist bij te staan... De sfeer wordt er uiteraard niet minder om.  Deze gekke dame praat honderduit over haar verleden en laat dit ook weerklinken in haar songs. Met haar act heeft ze in elk geval opnieuw de show gestolen.

Steven Devos , Oeselgem 2005-03-28