Concertverslag: Lil Ed & The Imperials featuring Deitra Farr & Ken Barker - Chicago Blues Festival 2000
Datum:5&6 december 2000
Auteur: Steven Devos




Sinds 1970 stuurt de Windy City jaarlijks een pakket bluesartiesten op pad in Europa; met de bedoeling ze meer bekendheid te bezorgen.  Op die manier verwerven ondermeer Magic Slim, Jimmy Dawkins, Eddie Clearwater, Kenny Neal, Jimmy Johnson en wijlen Luther Allison hun faam op het oude continent.  Voor de Franse organisatoren van Black & Blue is dit de 31e editie. Meestal wordt ook de Banana Peel aangedaan voor een tweedaags optreden. Het package van 2000 omvat Lil Ed & The Imperials met als speciale gasten zangeres Deitra Farr en pianist Ken Barker.

Lil Ed Williams is de spilfiguur. Hij wordt op 8 april 1955 geboren in de West Side van Chicago. Oom J.B. Hutto bezorgt hem de bluesmicrobe en de liefde voor de slidegitaar.  In 1975 vormt Ed samen met bassist en halfbroer James “Pookie” Young, drummer Louis Henderson en ritmegitarist Dave Weld zijn eerste Blues Imperials.  In 1986 volgt de felbejubelde debuutplaat ‘Roughhousin'.  Het succes stijgt Lil Ed naar het hoofd; drank- en drugsmisbruik nopen hem The Blues Imperials te ontbinden en zijn platencontract met Alligator te verbreken.  Williams vecht langzaam maar zeker terug en in 1998 worden The Imperials heropgestart. De schitterende cd ‘Get wild' is het resultaat van de herboren slide-virtuoos.

Deitra Farr wordt op 1 august 1957 geboren in Chicago. Ze studeert journalistiek maar kiest uiteindelijk voor de blues.  Deitra zingt met ondermeer Erwin Helfer, Sunnyland Slim, Homesick James en Louis Myers. Tussen 1993 en 1996 is ze frontzangeres bij Mississippi Heat en vanaf 1997 gaat ze solo.

De 54-jarige Kenny Barker is afkomstig uit Oak Ridge - Tennessee. Hij is vijftien jaar vaste pianist bij Willie Kent maar begeleidt ook Bonnie Lee, Chicago Bob, John Littlejohn, John Primer, Vera Taylor en Syl Johnson.

Deze editie van het Chicago Blues Festival wordt geopend door Kenny Barker. De meester-pianist wordt gestuwd door de snedige ritmesectie van drummer Kelly Littleton en bassist James “Pookie” Young.  Gitarist Mike Garrett weet de rocking beat te polijsten met fluwelen riffs.  De toon is gezet; dit wordt een spetterend Sinterklaas-geschenk.  Deitra Farr brengt met ‘Je me souviens' een eerbetoon aan haar vroegere broodheer Mississippi Heat. Het is meteen duidelijk dat deze dame zonder meer tot de topzangeressen van Chicago behoort. Haar warme, volle stemgeluid bezorgt zelfs de koelste kikker kippenvel.

En dan is er Lil Ed Williams, “outstanding slide guitarplayer”, zanger, acrobaat en entertainer. Anderhalf uur vuurwerk; beklijvend slide-werk en een begeesterende stem. Williams brengt o.a. ‘Chicken, gravy and biscuits', ‘Let's boogie baby', ‘So long, so long', het autobiografische ‘Change my way of living', ‘Mean old world' van Walter Jacobs, ‘Shame, shame, shame' van Jimmy Reed en ‘Shake that thing' van Lighnin' Hopkins.

Op het einde van de show mag mevrouw Williams ook nog eens haar vocale kunstjes komen etaleren. We vrezen dat ze hiermee niet onmiddellijk in de annalen van de bluesgeschiedenis zal terechtkomen. Alleen al wegens het feit dat ze manlief uit de klauwen van de genotsduivel kon redden, verdient deze dame de spotlights; het is haar gegund.Het optreden wordt afgesloten met het obligate ‘Sweet home Chicago'. Deze editie van het Chicago Blues Festival behoort zondermeer tot de beste van de laatste jaren.

Dit sextet muzikanten is een waardige ambassadeur van de grootstedelijke blues.

Steven Devos, Wakken                             Transcriptie : Frank Devos 2000-12-09