Concertverslag: Chicago Blues Festival 2006 met RUDE ROOTS – WAYNE BAKER BROOKS BAND WITH TRUDY LYNN & DONALD KINSEY
Datum: 14&15 november, 2005
Auteur: Steven Devos

 

Het Chicago Blues Festival in Banana Peel is reeds geruime tijd een begrip.  Mensen vinden al achttien edities lang de weg richting Ruiselede.  Telkens opnieuw komen de gegadigden in dikke drommen voor superieure Amerikaanse bluesacts. Iedere keer opnieuw slaagt de organisatie erin om samen met de Fransman Didier Tricard het keur van de Amerikaanse bluesscene naar Europa te halen.  Banana Peel is de enige Belgische club die dit festival weet aan te bieden.

Dit jaar verwelkomen we Wayne Baker Brooks Band met als special guests Trudy Lynn en Donald Kinsey.  Wayne Baker Brooks is de zoon van de superster Lonnie Brooks. Hij mocht aan de slag onder de vleugels van zijn pa en wist het vak te leren tijdens de vele optredens.  Intussen is hij zelf een grote meneer geworden in de scene.  Hij kon al samen het podium op met onder meer Buddy Guy, Otis Rush, Johnny Lang en John Mayall.  Zelfs Hillary Clinton maakte tijd vrij voor een show van hem bij Chess Records in Chicago.
Trudy Lynn is voor velen onder ons geen onbekende meer.  Ze was al meerdere keren te gast.  Deze dame is geboren en getogen in Houston, Texas.  Ze mocht er diverse malen openen voor grootheden die de stad aandeden.  De kenners weten het al: eens begonnen, gaan alle registers open.  Donald Kinsey is beter bekend als de zanger van de legendarische groep Kinsey Report.  Hij stond al aan de zijde van onder andere Albert King en reggeamusici als Peter Tosh en Bob Marley
Kort samengevat: geen klein bier!

Deze avond worden we verwelkomd door de heren van Rude Roots.  De band is maar wat blij dat ze mogen openen voor dergelijke kleppers en dat is duidelijk merkbaar aan hun enthousiasme.  De zes spelen bekende nummers als Route 66,  Mojo Workin’, My Babe en It Must Have Been The Devil.  Hun keurmerk zit hem in de wijze waarop ze hun set brengen.  Elke hit krijgt een ongebruikelijk jasje aangemeten met een aanstekelijke mix van diverse American rootsstijlen.  Zo moet je beslist eens hun zydecoversie van Mojo Workin’ gehoord hebben.

Fijne zet van huisvader Franky!

Na een korte setombouw schiet ook het hoog bezoek in actie.  Donald Kinsey mag de spits afbijten en neemt een vliegende start met Everyday I Have The Blues.  Iets later neemt hij wat gas terug bij I Gonna Move You.  Het wordt een slowbluesnummer waar ook wat ruimte is voor gitaarfratsen.  Kort daarop wordt Trudy Lynn charmant het podium opgeleid.  Zoals verwacht gooit ook zij onmiddellijk de beuk erin op Down On Blue.  Er volgt een teder Cold Cold Feelin’ en een ludiek Little Red Rooster.  Andermaal weet Trudy Lynn het massaal opgekomen publiek te bespelen.  Vervolgens mag Wayne Baker Brooks zijn kunnen etaleren.  Deze bink heeft het begrepen op een iets snediger en vooral luidere versie van de downtown blues.  Velen onder ons zullen zijn energieke opener Everything Is Gonna Be Allright niet gauw vergeten.  In tegenstelling tot zijn twee voorgangers neemt hij geen gas terug.  You Said You Love Me is al even vettig.  Al moeten we de titel van de song wel beamen.  Wayne Baker Brooks mag dan niet inzitten over ons gehoor, hij kan een aardig stukje gitaarspelen zonder te verglijden in pure rock.

We krijgen de gelegenheid om alles eens door te spoelen met een frisse pint tot Donald Kinsey ons terug op het appèl roept.  Na de set van Wayne mag hij zich niet onbetuigd laten.  Hij serveert ons gelijk een knappe slideversie van Mojo Workin’.  R.L. Burnside is ineens niet meer zò veraf.  Trudy Lynn komt na de pauze nog imposanter uit de hoek.  Met of zonder microfoon, het maakt haar schijnbaar niet zoveel uit.  De buren konden wellicht meezingen op Woke Up This Mornin’.  Als laatste in de rij kan Wayne Baker Brooks ook terug het podium op.  Hij opent met een groovy It’s Your Turn.  Er volgt nog een ode aan zijn vader met It Don’t Work Like That.  Zoals het de traditie betaamt komen de drie headliners nog eens samen op om tot een weergaloze climax te komen.  Op de tonen van Shake Rattle And Hum, Rock Me Babe en Hey Hey The Blues Is Allright swingt de band de pannen van het dak.

Onder luide aanmoediging bekomen we uiteindelijk nog een bisnummer.  Het wordt Goin’ Down in een overweldigende versie vol van gitaareffecten en de nodige show.

Het Chicago Blues Festival 2006 is wederom een voltreffer.  We kijken nu al uit naar de volgende editie