Concertverslag: Chicago Blues Festival 2005 met Jimmy Johnson, Eddy King & Mary Lane
Datum: 5&6 december, 2005
Auteur: Franky Bruneel

Jimmy Johnson bestuurt 215 jaar oude tandem meesterlijk!

Wanneer u er onze concertagenda op nakijkt, treft u meestal per week een ellenlange lijst zogenaamde bluesconcerten in kroegen en zaaltjes van allerlei pluimage. Het valt op dat wat men tegenwoordig als blues poogt te slijten, slechts een fletse imitatie en hooguit een redelijke interpretatie is van de oorspronkelijke muziekvorm. En ook al grossieren gewiekste boekingsagenten niet bepaald in authentieke artiesten, toch zijn er verdienstelijke initiatieven. Het Franse ‘Jazz Me Blue’ presenteert elk jaar het ‘Chicago Blues Festival’, een ‘package’ van clubartiesten uit de blueshoofdstad. Bij onze zuiderburen maken culturele centra dankbaar gebruik van dit aanbod terwijl België en Nederland stommetje spelen, op één uitzondering na: de Banana Peel Bluesclub in Ruiselede. Of de geur van varkens en spruitjes ook in Chicago prominent aanwezig is, is ons vooralsnog onbekend. Wel vonden we hier in Ruiselede de blues terug!

The Bee Brothers, zijnde de Tieltse broers Filip en Marc Blancke, mochten het bluesvolkje in de nokvolle tempel opwarmen. Verdienstelijk, durven we stellen, en dan gaat dit vooral uit naar Filip die qua harmonicastijl nauwelijks verhult dat Snooky Pryor een stichtend voorbeeld moet zijn geweest. En hij toverde zowaar ook een glimlach op vele gezichten, toen hij zich als ‘Mr. Cleanhead’ schuddekontend op een dienblaadje bij een dametje op de eerste rij aanbood. Of ze ervan geil is geworden, hebben we haar niet durven vragen. Een vrouwenklets met vlakke hand kun je maar beter vermijden, al moet het gezegd dat Blancke er zeer zeker geen heeft gekregen…

Na dit West-Vlaamse intermezzo was het showtime. Een jeugdige maarbijzonder strakke band, onder leiding van de veelzijdige gitarist Chico Banks, stak stevig van wal. Dit is de vaste begeleidingsband van Jimmy Johnson, de veteraan én de ster van de avond. 78 is hij inmiddels. Maar nog steeds heeft hij het. Ietwat snipverkouden maar daarom niet minder bezield, werkte hij zich meer dan behoorlijk door ‘Chicken Heads’, ‘Little By Little’ en ‘Reconsider Baby’, de klassiekers die door de jaren heen zijn repertoire zijn gaan domineren. Ook al heeft Jimmy misschien niet meer die fabuleuze souplesse in de vingers, toch weerklonk zijn uit duizenden herkenbare gitaarsound die hem sinds mensenheugenis tot één onzer favorieten maakte. Ook als begeleider maakte hij indruk. Zo’n gitarist kon zangeres Mary Lane (70) wel gebruiken. Zelf is ze in Chicago een graag gehoorde gaste op de clubpodia van de ‘West Side’ maar veel verder dan dia podia en wat opnames voor kleinschalige platenprojecten (o.a. voor Wolf) heeft ze het nog niet gebracht. Wellicht zal dit ook niet gebeuren. Hiervoor valt ze nét iets te licht uit, al klonk ‘Next Time You See Me’ wel sympathiek. Lane is een degelijke zangeres, maar we mijmerden toch even terug naar Koko Taylor, die we hier een eeuwigheid geleden de dakbedekking zagen wegblazen. Toen was Eddie King haar bandleider en gitarist. En in die hoedanigheid is hij, zijn album ‘Another Cow’s Dead’ niet te na gesproken, het meest bekend. Vanavond was hij met zijn 67 lentes de junior van de drie Chicago-iconen maar… hij leek het meest te hebben ‘geleefd’. Kings ster is duidelijk aan het tanen. Hij mag dan wel voor de dag komen met ‘Let The Good Times Roll’ en zich daarbij een weg door het publiek banen; het werkt niet meer. De man heeft nog wel die priemende pretoogjes, maar ze zijn doorlopen en moeten zich een weg banen door liters oogvocht vooraleer ze het publiek bereiken, én raken.

Tijdens zijn tweede setje probeerde Eddie King het met zijn middelvinger en niet mis te verstane metaforen in ‘Kitty Kat’ en ‘Play With Your Poodle’. Het publiek vond dit uiteraard plezant, maar wij misten Kings bitsige energieke gitaarspel van weleer. Uiteindelijk was het ouderdomsdeken Jimmy Johnson die ons met een warm gevoel huiswaarts stuurde. We hadden hem ‘Heap See’als verzoekje ingefluisterd en na een slopende marathon gaf hij hieraan doodmoe maar met plezier gevolg. Zijn lijflied leverde hem de algemene appreciatie van alle aanwezigen op. Na het concert wisselden we nog enkele woorden met Jimmy. Hij genoot duidelijk na van zijn succes maar keek er alvast toch naar uit om hier nog eens met zijn band te toeren en tijd te kunnen maken voor zijn volledige show. Ons zult u hierover alvast niet horen klagen…