Concertverslag: 40 years Banana Peel - Centrum Polenplein Ruiselede          Banana Peel Allstars Bluesband & Little Freddie King
Datum: 28 oktober, 2006
Auteur: Steven Devos

 

Banana Peel bestaat 40 jaar!  Geef toe, een mijlpaal die we niet zomaar mogen laten voorbijgaan.

In tijden van mondialisering en snelle evoluties weet de blues- en jazzclub zich fijntjes te handhaven.  Een dikke pluim voor Franky Van de Ginste, Erik Carrette (de ere-voorzitter) en vooral de medewerkers die zich steeds opnieuw belangeloos inzetten.

Ter gelegenheid van deze verjaardag zetten Franky en zijn team een heus feest op poten.  Eentje van het kaliber dat we niet gauw zouden vergeten.  De vertrouwde juke-joint moet zelfs even wijken voor een iets groter complex in de buurt.

Het hele gebeuren gaat van start omstreeks half zes.  Iedereen wordt er verwelkomd op een receptie wat tevens de gelegenheid biedt om enkele mensen aan het woord te laten.

Zo blikt Jean Verstraete, secretaris van bij de start, terug op het wel en wee van de club gedurende die veertig jaar.  Roel Van Bambost, wel bekend van Miek en Roel, mijmert over één van hun optredens met Roland in de begindagen van Banana Peel.  Verder komen ook nog federaal minister Renaat Landuyt en een afgevaardigde van de gemeente hun felicitaties uitbrengen tegenover de club en zijn ijverige organisatie.  Als slot van de reeks worden de voorzitter en zijn secretaris onder luid applaus in de bloemetjes gezet.

Veertig jaar betekent inmiddels een heuse geschiedenis, een hoop anekdotes en héél veel heugelijke momenten.  Dat alles werd tevens samengevat in een jubileumboek: ‘Portraits of the blues, 40 years Banana Peel’.  Het is geen saaie oplijsting van optredens geworden; verwacht je liever aan de spreekwoordelijke rode draad.  Dit verjaardagsfeest is zonder twijfel het uitgelezen moment om de publicatie aan het publiek voor te stellen.  Naast het boek is er ook een cd uit met diverse live-momenten in de Banana Peel.  Voor de mensen met een muzikale interesse zijn het boek en de cd ware collectors items!  Voor de geïnteresseerden, het boek is eveneens verkrijgbaar in de handel.

Het jubileumfeest van een muziekclub zou uiteraard geen feest zijn zonder een muzikaal gedeelte.  Als voorgerecht krijgen we de Banana Peel Allstars Bluesband.  De huisband van de Banana Peel wordt vooral gedragen door gitarist Willy De Vleeschouwer.  Onder een wisselende bezetting is de groep intussen een graag geziene gast op tal van muzikale evenementen.

Vandaag komt elke artiest die iets of wat met de band te maken heeft in de spotlights te staan.  Willy De Vleeschouwer (gitaar), Erik De Wolf (bas, akoestisch gitaar), Norbert Detaeye (piano), Johan Guidee (drums), Jill Hilleger (zang), Filiep Ketels (piano), Andy Vankerkhove (drums), Filip Blancke (mondharmonica), Pascal De Muynck (gitaar, zang), Renaud Patigny (piano) en Geert Sax (saxofoon)  zijn allen actief in diverse bands of muzikale projecten.  Elk van hen heeft zijn of haar specifieke achtergrond.  Al die individuen samen resulteren dan weer in één melting pot van muziekstijlen, een cocktail om duimen en vingers van af te likken.

Er wordt gestart met Love Sickness, eerder populaire blues van de hand van Robert Cray.  Even later horen we het soulgetinter Look Good In Blues aan.  Willy De Vleeschouwer laat zich niet onbetuigd en Geert Sax wil zich vooral niet laten kennen.  Een waar spectakel en we zijn nog maar half begonnen.

Wanneer Filip Blancke de groep vervoegt gaat het helemaal loos op ondermeer Rock Me Mama en Mr. Cleanhead .

We worden pas helemaal met verstomming geslagen wanneer Jill Hilleger het podium opwandelt.  Zij was ons nog onbekend maar haar entree maakt daar gauw komaf mee.  Wat een diva!  De looks, de show en vooral de stem imponeren.  Ze laat zich volledig gaan op het funky Charlie en de tragere nummers 24 Hours A Day en Empty Bed Blues.  We hangen allen aan haar lippen.

Filiep Ketels en Johan Guidee weten ons echter terug wakker te schudden met hun fijnzinnige visie op de boogie woogie.

Norbert Detaeye bewijst zich met veel enthousiasme op We Are Goin’ Up en het swingende Johnny B Goode.  Met Down In The Evening gunt hij ons dan weer net op tijd enige rust.

Daarop trakteren Erik De Wolf en Willy De Vleeschouwer ons op de prachtige klassieker I Love You Day And Night van Jimmy Reed.

Wanneer het einde van de set wenkt schaart de volledige band zich op het podium om er nog even een swingend Come On Everybody uit te persen.

Na een kort intermezzo zijn we toe aan ons hoofdgerecht: Little Freddie King.  De headliner met zijn band werden exclusief voor het jubileum overgevlogen vanuit New Orleans.

Als we er even zijn leven op napluizen merken we al gauw dat de man de blues geleefd heeft.  Drank, vrouwen, steek- en schietpartijen onderstrepen zijn walk on the wild side of life.  Onder dat ruwe bolster zit echter ook een begenadigd gitarist verscholen.  Slim Harpo, Boogie Bill Webb, Snooks Eaglin en nog zoveel anderen kunnen dat beamen.  We mogen ons dus verwachten aan een potje downtown blues van het zuiverste soort.

Gelukkig bewandelt onze gast sedert een twintigtal jaar een iets rustiger levenspad.  Hij tracht wat orde te krijgen in zijn bewogen leven en bovendien wenst hij ook enige erkenning te krijgen voor zijn muzikaal kunnen.

Wanneer Little Freddie King en zijn maats het podium opwandelen merk je weinig van het gure verleden.  Hij lijkt eerder een gezellige opa die in een fijn pak gestoken werd en een chique goudkleurig brilletje draagt.  Wanneer hij echter zijn gitaar aanhaalt weten we gauw dat hij nog ééntje van een goed jaar is.

Van de vocale kwaliteiten konden we niet zoveel meer opsteken maar wat kunnen we eigenlijk meer verlangen van zo’n doorleefd bluesmuzikant?  Zijn gitaarspel heeft echter nog nergens ingeboet.  Stevige Chicagoblues wordt al even makkelijk afgewisseld met een swingender variant.  De oude knoken blijken bovendien nog gezwind over de gitaarsteel te gaan.

Een stevige Please Don’t Go wordt afgewisseld door een swingend Johnny B Goode om later even te relaxen op de tonen van The Things I Used To Do.  Niet veel later swingen we terug op ons stoeltje met Hey Josephine.

Zonder het te beseffen zijn we ruim voorbij middernacht.  Al een geluk dat we net nu een uurtje langer zullen mogen pitten.  We komen nog even bij met een drankje voor we de donkere nacht huiswaarts induiken.